Melanholična entropija i ideološka rigidnost / Dunavski dijalozi 2026

Melanholična entropija i ideološka rigidnost jedna je od umetnička dijaloga u okviru ovogodišnjeg festivala, ostvarena kroz radove Atila Suča iz Mađarske i Mihaela Milunovića iz Srbije. Izložba će biti otvorena 3. septembra u 19 časova u Galeriji SULUV, na Bulevaru Mihajla Pupina 7. Kustos ove dijaloške izložbe je Stevan Vuković.

 

U dijaloškom susretu Suča i Milunovića, festivalska tematska osa „rituala i ritmova” dekodira se kao konstantna oscilacija između unutrašnje entropije i spoljašnje discipline. Sučeva vizuelna polja funkcionišu kao onirički ritual tišine; on slika „vakuumska stanja” u kojima se ljudska figura rastvara, gubeći stabilne prostorne koordinate pod uticajem hromatskog šuma i fragmentiranog kolektivnog sećanja. Nasuprot tome, Milunović donosi javne rituale, diktirane ritmom autoritativne ikonografije, heraldičkih kodova i ideoloških označitelja. Njegove figure prolaze kroz sistematske slikarske distorzije: lica su obezličena, fasetirana ili potpuno izbrisana; tela su svedena na bezlične prilike koje marširaju u formaciji. Njegovi prostori su sravnjeni u administrativne poligone, dok su heraldički sadržaji pretvoreni u i simulakrume, razotkrivajući označitelj kao prazan, samoreprodukujući aparat opresije.

 

 

 

Kustoski argument: 

Ovaj spoj postavlja posmatrača na konceptualnu klackalicu između dve krajnosti: privatnog sveta koji bledi u zaborav i unutrašnju entropiju (Suč) i javne sfere koja nas nadzire, uokviruje i formatira kroz svoju prenaglašenu simbolizaciju (Milunović). Tamo gde se Sučeve figure rastvaraju u slikarsku entropiju, Milunovićevi subjekti su agresivno deformisani. Ipak, ove deformacije nisu znaci uspešne asimilacije, već njenog neuspeha: simbolički poredak ne može u potpunosti da obuhvati subjekat, a nesimbolizovani višak koji izmiče eruptira kroz pukotine ideološke reprezentacije, ostavljajući iza sebe tela izmenjenog izgleda, kao svedoke te neuspele inkorporacije.

BIOGRAFIJA

 

Attila Szűcs (1967, Miškolc) je mađarski slikar koji živi i radi u Budimpešti od 1981. godine. Od početka 1990-ih bavi se tradicionalnim slikarstvom u tehnici ulja na platnu. Kao polazište često koristi fotografije iz medija, novinske isečke, razglednice i filmske kadrove, koje izdvaja iz njihovog prvobitnog konteksta i transformiše kroz sliku. U središtu njegovog rada nalaze se teme sećanja, odsustva, vremena i odnosa između znanja i neznanja. Njegove slike karakterišu precizna tehnika, prigušena paleta i prostrani, gotovo prazni prizori u kojima figure i predmeti deluju izdvojeno i usamljeno. Pažljivo građenim odnosom svetlosti, senke i praznog prostora Szűcs stvara atmosferu tišine, neizvesnosti i suptilne nelagode. Inspiraciju pronalazi u fragmentima kolektivnog sećanja i svakodnevnog vizuelnog iskustva, koje reinterpretira kako bi otvorio nove načine gledanja. Njegov slikarski jezik počiva na svojevrsnoj napetosti između prisutnog i odsutnog, poznatog i nepoznatog, pri čemu metafizičko postaje univerzalno iskustvo.

 

Mihael Milunović (1967, Beograd) je umetnik čiji rad obuhvata slikarstvo, crtež, skulpturu, fotografiju, video, performans i instalaciju. Kroz različite medije istražuje načine na koje percipiramo i razumemo stvarnost, baveći se pitanjima identiteta, percepcije i uticaja društvenog i psihološkog okruženja na naše poimanje sveta. Njegovi radovi često povezuju poznate predmete, simbole i situacije na neočekivane načine. Izmeštanjem svakodnevnih elemenata iz njihovog uobičajenog konteksta, Milunović stvara prizore koji istovremeno izazivaju osećaj otuđenosti i radoznalosti, ostavljajući prostor za ličnu interpretaciju. Rođen je u Beogradu i odrastao u umetničkoj porodici. Studirao je na Fakultetu likovnih umetnosti u Beogradu i na École Nationale Supérieure des Beaux-Arts u Parizu, gde je radio u klasama, između ostalih, Vladimira Veličkovića, Marine Abramović i Tonyja Browna. Od sredine 1990-ih izlaže širom Evrope i sveta, a njegova dela nalaze se u kolekcijama institucija kao što su MUMOK u Beču, macLYON u Lionu, Muzej savremene umetnosti u Beogradu i Colección SOLO u Madridu. Realizovao je i brojne javne i interdisciplinarne projekte, uključujući velike instalacije i intervencije u javnom prostoru. Živi i radi između Pariza i Beograda.